Średniowiecze

Po najeździe barbarzyńców i upadku Imperium Rzymskiego, poziom edukacji mocno podupadł. Miejsce Imperium zajęły od tej pory różnego rodzaju państewka i królestwa germańskie. W Hiszpanii byli to Wizygoci, północną Italię zajęli długobrodzi Longobardowie, północna Afryka stała się odtąd siedzibą Wandalów, którzy wcześniej spustoszyli Rzym. W rzymskiej wcześniej Brytanii rozsiadły się plemiona wojowniczych Anglów i Sasów. Dawną Galię wreszcie zajęły plemiona Franków, tworząc podwaliny przyszłego królestwa Francji. To właśnie w ówczesnej, wczesnośredniowiecznej Francji rozpoczął się słynny renesans karoliński. Coraz większą uwagę zaczęto tutaj przywiązywać do nauki i kultury, powstawały szkoły, szczególnie przy kościołach i klasztorach. Coraz większą wagę zaczęto przywiązywać do przepisywania dawnych ksiąg. Poziom Europejskiej nauki i myśli był jednak nadal bardzo niski. Niższy nawet niż dawna, starożytna nauka Grecka. Wyższy poziom reprezentowały nadal uniwersytety w Bizancjum czy też na terenie krajów Arabskich, gdzie przechowywana była dawna rzymska wiedza. Dopiero XI wiek przyniósł zmiany w tym zakresie. Na terytorium Italii, gdzie przecinały się wpływy Arabskie, Bizantyńskie, oraz z wielu innych krajów wybudowano pierwsze Uniwersytety. XI i XII wiek to okres swego rodzaju renesansu w tym zakresie. Wykładano tutaj naukę pochodzącą z krajów arabskich oraz z Grecji. Arabowie przechowali wówczas wiele nauk starożytnych filozofów które w Europie uległy zapomnieniu. Z Włoch idea uniwersytetów szybko zaczęła promieniować do innych krajów położonych na północy i zachodzie. Z pewnym opóźnieniem dotarła ona również do Polski. Trzema najważniejszymi Uniwersytetami Europy z tego okresy była Bolonia we Włoszech, uniwersytet w Paryżu i położonym w Anglii Oxfordzie.

Comments are closed.